Beta-blokery (leki beta-adrenolityczne) mogą być stosowane w leczeniu pewnych typów chorób serca. Leki te charakteryzują się kilkoma cechami, które czynią je przydatnymi w leczeniu szeregu różnych schorzeń, ale stosowane są zwłaszcza ze względu na korzystne działanie u chorych z arytmią serca oraz chorych po zawale, u których pomagają chronić mięsień sercowy. Beta-blokery poprawiają zdolność serca do odpoczynku, obniżają produkcję szkodliwych substancji powstających w organizmie w reakcji na niewydolność serca oraz zwalniają akcję serca. 

Norepinefryna jest głównym neurotransmiterem (neuroprzekaźnikiem) współczulnego układu nerwowego, uwalnianym w tkankach obwodowych  w wyniku jego aktywacji. Beta-blokery to leki, które wiążą się z receptorami beta-adrenergicznymi, w efekcie uniemożliwiając przyłączenie się do nich norepinefryny i epinefryny( tzw. katecholamin). Beta-blokery nie aktywują tych receptorów, a równocześnie uniemożliwiają ich aktywację przez katecholaminy.  

Propranolol był pierwszym beta-blokerem o zastosowaniu klinicznym (antagonista receptorów beta-adrenergicznych). Lek ten uważany jest za jedno z najważniejszych odkryć dla medycyny klinicznej i farmakologii XX wieku.