Zwiększenie transportu tlenu stosowane, jako doping obejmuje doping krwią oraz wykorzystanie sztucznych przenośników tlenu. Do tej grupy metod dopingu zaliczane jest również stosowanie erytropoetyny, jednak ta substancja przedstawiona jest w innej części tej strony internetowej.

Doping krwią polega na przetaczaniu sportowcom krwinek czerwonych w celu zwiększenia pojemności tlenowej ich krwi. Ten rodzaj dopingu obejmuje metody aplikowane zdrowym sportowcom z powodów niemedycznych. Metoda ta pozwala na zwiększenie ilości tlenu dostarczanego do mięśni w sytuacjach wymagających dużego wysiłku fizycznego.

Za doping krwią uważa się wykorzystanie autologicznej, homologicznej i heterologicznej krwi lub produktów zawierających czerwone krwinki dowolnego pochodzenia i jest zabroniony w sporcie. Ponadto, do tej metody dopingu zalicza się sztuczne zwiększanie poboru, transportu lub dystrybucji tlenu w organizmie, m.in. z wykorzystaniem perfluorowanych związków chemicznych, efaproksiralu (RSR13) i produktów zawierających zmodyfikowaną hemoglobinę (np. substytuty krwi oparte na hemoglobinie, produkty zawierające hemoglobinę zamkniętą w mikrokapsułkach).

Przykładem tego rodzaju dopingu jest podanie zawodnikowi krwinek czerwonych od innej osoby; inna technika obejmuje pobranie własnej krwi na 2-3 miesiące przez zawodami, odpowiednie jej przechowywanie, a następnie wprowadzenie do krwiobiegu w momencie, gdy organizm uzupełni objętość krwi, która została początkowo pobrana – w efekcie dochodzi do zwiększenia objętości krwi u sportowca.